هفته منابع طبیعی گرامی باد

اگر برداشت بی‌رویه شن از بستر رودخانه‌ها همچنان ادامه دارد؛ اگر قاچاق چوب، با وجود قانون مدونی که در این باره موجود است، هنوز در برخی از مناطق جنگلی دیده می‌شود، اگر همچنان اراضی کشاورزی و مرتعی جای خود را به شهرک‌ها و ویلاها می‌سپارند، اگر در قلب جنگل‌های مازندران و گیلان و مناطق حفاظت شده البرز مرکزی، بولدوزرها به تسطیح زمین می‌پردازند و درخت‌ها یکی پس از دیگری شکوه خود را از دست می‌دهند؛

آیا باز هم می‌توان امیدوار بود که منابع طبیعی کشور رشد طبیعی خود را ادامه می‌دهند وآیا  نباید از زایش بیابان‌های بی‌حاصل در مناطق شمالی یا جنگلی کشور نگران بود؟

و اگر همه این اتفاق‌ها مدام رخ می‌دهد،

آیا این امر ناشی از ضعف قانون است یا اجرای نادرست قانون؟ شکی نیست اگر دستگاه مجری قانون وظایفش را به خوبی انجام دهد اما پشتیبانی از انجام وظایف قانونی به‌صورت مستمر صورت نگیرد، دلسردی بر مجموعه مجریان قانون حاکم می‌شود و سرانجام این منابع طبیعی است که چوبش را باید بخورد.

حال که هفته منابع طبیعی در پیش است، شاید بد نباشد کمی در کنار جشن‌هایی که به این منظور از مهد کودک‌ها و مدارس تا سطح اداره‌ها برگزار می‌شود و به‌صورت نمادین چند نهال در خاک جا خوش می‌کند و تا سال بعد دیگر خبری از منابع طبیعی و چنین مراسم و تکریم‌هایی از طبیعت نیست (که می‌دانیم نیست) کمی درباره اینکه چرا کشور ما از حیث شاخص‌های زیست‌محیطی در رده های اولیه قرار ندارد و چرا همچنان ناقوس مرگ طبیعت ایران روز به روز با طنینی رساتر به گوش می‌رسد، کمی- فقط برای چند لحظه- تأمل کنیم و راه‌های برون‌رفت از آن را پیدا کنیم.

فراموش نکنیم که هفته منابع طبیعی فقط روز درختکاری نیست بلکه تنها یک روزش روز درختکاری است  و از یاد نبریم که طبیعت را برای همیشه می‌خواهیم ،هر ماه، هرهفته، هرروز....

منبع: همشهری آنلاین ( باتلخیص و تغییر)

تنظیم برای تبیان: عطاالله باباپور

/ 0 نظر / 8 بازدید